ကေဖးဆိုင္ထဲက ေန႔လည္ခင္း

““ရွင္ ကိုေနမ်ဳိး မဟုတ္လား””

            လူသူ ရွင္းလင္းတိတ္ဆိတ္ေသာ ကေဖးဆိုင္တစ္ဆိုင္၏ အတြင္းပိုင္းတစ္ပိုင္း၊ ေနရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနခ်ိန္ မွာ ျဖစ္သည္။ လူလတ္ပိုင္းအမ်ဳိးသမီးၾကီးတစ္ဦးသည္ ကေဖးဆိုင္အတြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ့္စားပြဲဆီသို႔လာ ကာ အထက္ပါအတိုင္း ေမးျမန္းလိုက္သည္။ သူ႔အသံမွာ တရင္းတႏွီးရွိလွသည္။ သူ႔ပံုစံက ေဖ်ာ့ႏြမ္းေနသလိုထင္ရသည္။ ဧျပီလ၏ေျခာက္ေသြ႕ပူျပင္းေသာ ေန႔လည္ခင္းခ်ိန္တြင္သူသည္ ခရီးတစ္ခုကိုျဖတ္သန္း၍ ဤေနရာသုိ႔ေရာက္ရွိခဲ့ပံုရသည္။ ကေဖးဆိုင္အျပင္ဖက္တြင္ ဗာဒံပင္က စိမ္းေသာသစ္ရြက္မ်ားျဖင့္။ ေလျငိမ္ေနသျဖင့္ သစ္ရြက္တို႔တိတ္ဆိတ္ေနေလသည္။ ဗာဒံပင္အရိပ္ထဲတြင္ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္။ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ေျမျပင္ကိုေရးျခစ္ကာ ေဆာ့ေနသည္။ ေခြးကေလး တစ္ေကာင္က သူ႔ေဘးမွာ က်က်နန၀ပ္လို႔။

            ““ရွင္ ကိုေနမ်ဳိး မဟုတ္လား””

            အမ်ဳိးသမီးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထပ္မံၾကည့္႐ႈကာ ေမးျမန္းလိုက္ျပန္သည္။ သူ႔အသံထဲတြင္ ေသခ်ာလိုမႈ အာတံု႔ အားနာျဖစ္မႈတို႔ ေရာစြက္ကာ တုန္ခါေနသလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ကထင္မိသည္။ သူ႔ပါးျပင္မွာ သနပ္ခါးက်ဲက်ဲလိမ္းထားခဲ့ပံုရ၏။ ယခုေတာ့ ေခၽြးေတြစို႔ကာ ပ်က္ျပယ္စျပဳေနျပီ။ ကေဖးဆိုင္၏ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္မႈထဲတြင္ သူမ၏အိေျႏၵမွာ ေရာေႏွာသြား သည္။ ကေဖးဆိုင္၏ အျခားေသာ စားပြဲတစ္ေနရာတြင္ရွိ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္က ေကာ္ဖီပူပူကို တစိမ့္စိမ့္ေသာက္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔စားပြဲကိုေစာင္းငဲ့ၾကည့္ေနသည္။ စားပြဲထိုးခ်ာတိတ္ကေလးက ခါးၾကားတြင္ထိုးညွပ္ထားေသာ လက္သုတ္ပ၀ါ မဲညစ္ညစ္ကို ဆြဲျဖဳတ္ကာ စားပြဲေပၚလာနားေသာယင္ေကာင္မ်ားကို ျဖန္းခနဲ ျဖန္းခနဲလိုက္ရိုက္ေနသည္။ ယခုအခ်ိန္ ဆိုလွ်င္ ကေဖးဆိုင္ထဲက ကရားအိုးၾကီးေတြကေေတာ့ အေငြ႕တလူလူနဲ႔ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူေနၾကျမဲ။ ေစာေစာက အျခားေသာ စားပြဲတစ္ဖက္မွ အဘိုးၾကီးသည္ မ်က္ႏွာလႊဲကာ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကို ေကာက္ယူဖတ္႐ႈ ေနေလ၏။ ကေဖး ဆိုင္ထဲတြင္ အျခားမည္သူမွ်မရွိ။ သူ႔အေမးကို ကၽြန္ေတာ္က မေျဖေသးမီမွာပင္ အမ်ဳိးသမီးၾကီးသည္ ဦးေခါင္းကိုငံု႔ကိုင္းကာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထပ္မံေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္႐ႈလိုက္သည္။ ျပီးမွ .. … ..

            ““အို… စိတ္မရွိပါနဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္မလူမွားသြားလို႔ပါ။ ႏွစ္ေတြနည္းနည္းၾကာခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ ကၽြန္မ သူ႔ကိုျမင္ရင္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိတယ္””

 ““ဒါေပမယ့္ ရွင္နဲ႔သိပ္တူတာပဲ။ သူကလည္း ကၽြန္မကိုေတြ႕ရင္ ခ်က္ျခင္းမွတ္မိမွာပဲဆိုတာ သိတယ္””

 ““ သူက သိပ္အမွတ္သညာၾကီးတဲ့သူ””

““ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းေအးတယ္””

““အသားကေတာ့ ရွင့္လိုပဲခပ္ညိဳညိဳ””

““သူကေပ်ာ္တတ္တယ္””

““၀မ္းနည္းရင္ေတာ့ ၾကိတ္ငိုတာရွင့္””။

ဗာဒံပင္သည္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္အသံကိုျပဳေလျပီ။ သစ္ရြက္တို႔လႈပ္ရွားလာ၏။ ေလေျပသည္ လူးလြန္႔စျပဳျပီ။ ကေဖးဆိုင္အျပင္ဖက္၌ ေနေရာင္ျခည္က စူးစူးရဲရဲလင္းထိန္ လ်က္။ ေက်ာက္တံုးၾကီးမ်ားအျပည့္တင္ေဆာင္သြားေသာ ေလာ္ရီကားၾကီးသံုးစင္း သည္ ကတၱရာလမ္းအတိုင္း ေမာင္းႏွင္သြားၾက၏။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ျမိဳ႕အစြန္ဖ်ားရွိ ဤကေဖးဆိုင္ထဲ၌ ေန႔လည္ခင္းမ်ားစြာ ကိုကုန္လြန္ေစခဲ့ဖူးပါျပီ။ ျမိဳ႕ကေလး၏ ေခါင္မိုးေပၚမွ မိုးသားတိမ္တိုက္မ်ား ေရြ႕လ်ားသြားၾကပံု၊ ေနေရာင္ျခည္ ျဖာက်ထိုး ဆင္းသြားပံု၊ အေမွာင္ထုၾကီး တစ္ခဲနက္၀င္ေရာက္လာပံုတို႔ကို ေကာင္းစြာသိရွိမွတ္မိခဲ့ပါသည္။

            ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြကိုခ်ည္း ျပန္ေတြးေန၍ မျဖစ္ပါ။ ေရွးကေပ်ာ္ခဲ့ပါးခဲ့သည္တို႔ကို ျပန္ေတြးေန၍မျဖစ္ပါ။ ကြယ္လြန္ေလျပီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ေသာကေရာက္ေန၍ မျဖစ္ပါ။ အနာဂတ္အေၾကာင္းကိုသာေတြးသင့္ပါသည္။ ထိုသို႔လုပ္ရန္သည္လြယ္ေတာ့မလြယ္ကူပါ။ အတိတ္သည္ ကိုယ္ေပၚသို႔ တျဖည္းျဖည္း ပိ၍ပိ၍လာတတ္ပါသည္။ ကိုယ့္ခံစားခ်က္မ်ားသည္ ယခင္ထက္ျပင္းထန္၍ ကိုယ့္စိတ္သည္ ယခင္ကထက္ ထက္သန္လာသည္ဟု ထင္တတ္ၾကပါ သည္။ ထိုအတိုင္းမွန္လွ်င္ ထိုအထင္ကို ေမ့ေပ်ာက္ပစ္သင့္ပါသည္ဟု ဘာထရန္ရပ္ဆဲလ္(Bertrand Russell)က “ဘယ္လိုအိုၾကမလဲ” How to grow old`? ဟူေသာစာတစ္ပုဒ္ထဲတြင္ ထည့္သြင္းေရးသားခဲ့ပါသည္။

            ျမိဳ႕ကေလး၏ ေခါင္မိုးထက္၌ ဧျပီလ၏ ေနေရာင္ျခည္ႏွင့္ေလထုတို႔ ေရာယွက္ကာ ပူျပင္းေတာက္ပေနၾကဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ အျခားေသာ တစ္ဘက္စားပြဲမွ အဘိုးၾကီးသည္ သတင္းစာကို ဟိုဘက္သည္ဘက္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လွန္ေလွာကာ ဖတ္႐ႈျငိမ္သက္လ်က္ရွိ၏။ ဗာဒံပင္ေအာက္က ကေလးငယ္သည္ မတ္မတ္ရပ္ကာ ေခြးကေလး၏အျမီးကိုဆြဲေန၏။ ေခြးကေလးက တအိုင္အိုင္ေအာ္ျမည္လို႔။ စားပြဲေပၚမွယင္ေကာင္မ်ားကို တျဖန္းျဖန္းရိုက္ေနေသာ စားပြဲထိုးခ်ာတိတ္က ေလးသည္ မဲညစ္ညစ္လက္ကိုင္ပု၀ါကို ခါးၾကားတြင္ျပန္ထိုးကာ စားပြဲတြင္ထုိင္၍ ဒဂၤါးျပားေစ့အေဟာင္းတစ္ခုကို ေခါင္းပန္းလွည့္ကာ ေဆာ့ေနေလသည္။ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ကေဖးဆိုင္ေလးထဲတြင္ ဒဂၤါးျပားေစ့တ၀ီ၀ီလည္ေနသံကို ၾကားရေလသည္။ ေက်ာက္တံုးၾကီးမ်ားကို တင္ေဆာင္လာေသာ ေလာ္ရီကားၾကီးမ်ား ကတၱရာလမ္းအတိုင္း ၀င္ေရာက္လာ ၾကျပန္သည္။ မွန္ေကာင္တာေနာက္ဘက္ဆီမွ ကေဖးဆိုင္ပိုင္ရွင္၏ ခေလာ….ခလူး….ခလူး….႐ွဴး…..၊ ခေလာ…. ခလူး.. ရွဴး….. ဟူေသာေဟာက္သံသည္ တိုးလိုက္ က်ယ္လိုက္၊ က်ယ္လိုက္တိုးလိုက္။ ဧျပီလထဲတြင္ ၀တၳဳတိုတစ္ပုဒ္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ေရးရဦးမည္။ စာေရးသားျခင္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို နာက်င္ေစခဲ့ဖူးပါသည္။ နာက်င္မႈသည္ ယေန႔အခါမွာ အဆန္းတၾကယ္ကိစၥမဟုတ္ေတာ့ပါ။ နာက်င္မႈသည္ ပို၍ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္မႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မႈဆီသို႔သြားရာ တြင္ ျဖတ္သန္းရသည့္ တံတားတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၂၀ ခန္႔ စာရူးေပရူးဘ၀က ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ဖူးသလို ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္သည္ ကမၻာေက်ာ္စာေရးဆရာတစ္ဦးဂိုက္ဖမ္း၍ ဤသို႔ေရးသားခဲ့ဖူးပါသည္။

            ေက်ာေပၚက အမာရြတ္ေတြဟာ

            ေႏွာင္းလူေတြအတြက္

            အကၡရာေတြပါကြာ…. တဲ့။

ဧျပီလရဲ႕ ေန႔လည္ခင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကေဖးဆိုင္ထဲမွာ ျငိမ္သက္ေနခဲ့ပါသည္။ စားပြဲထိုးခ်ာတိတ္ဆီမွ ဒဂၤါးျပားေစ့ အေဟာင္းတစ္ခု တ၀ီ၀ီလည္ေနသံက ၾကားေနရဆဲျဖစ္ပါသည္။   ။

Advertisements
  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: